było niedowierzanie, po którym szybko nastąpiła fala mdłego gorąca, która spłynęła mi po szyi i osiadła na policzkach. „To musi być jakaś pomyłka” – wydusiłem z siebie, a mój głos brzmiał napięty nawet dla moich własnych uszu. „Czy mógłbyś spróbować jeszcze raz?”
Skinęła głową ze współczuciem, wzięła kartkę i odeszła. Unikałam wzroku Claire, niezręcznie bawiąc się saszetkami cukru. Czułam natychmiastową, namacalną zmianę w atmosferze. Choć Claire uśmiechnęła się lekko, uspokajająco, w jej oczach pojawił się ulotny, niemal niezauważalny błysk dyskomfortu. Próbowała uchwycić wątek swojej opowieści, ale muzyka nagle stała się głośniejsza,
