Co to, do cholery, jest… znalezione w szafce z naczyniami mojej babci. Na początku myślałem, że to dziwne plastikowe sztabki, może akcesoria do koktajli albo kawałki starej ozdoby choinkowej. Ale nie: były szklane, lekkie, delikatne i ewidentnie wykonane z dbałością. Cienkie linie, półprzezroczyste kolory – pomarańczowy, żółty, zielony… Różne odcienie, ale wszystkie miały ten sam kształt: cienkie, z małym „bułką” obok. Trzymałem je w dłoni, zastanawiając się: do czego mogą służyć…

they belonged to someone who valued subtle expression, someone who communicated through objects rather than words?

Or had they been part of a tradition now forgotten, their significance lost as generations passed and customs faded into obscurity? The longer I held them, the more they seemed less like objects and more like fragments of a story that had been paused mid-sentence.

Seeking answers that I could not find through observation alone, I brought the box to an older relative who had known my grandmother during her earlier years, hoping that