piersiach, a wzrok przeniesiony z czeku na mężczyznę, który pojawił się w jej życiu niczym duch o północy.
„Dlaczego to robisz?” wyszeptała drżącym głosem. „Nawet mnie nie znasz”.
Ethan spojrzał przez małe okienko na lśniącą panoramę Manhattanu, a potem z powrotem na Clarę. Na ułamek sekundy fasada miliardera zniknęła, a Clara zobaczyła małego chłopca z Queens, który stracił matkę z powodu zimowego chłodu.
„Bo trzydzieści lat temu nikt nie otworzył drzwi mojej mamie” – powiedział cicho Ethan. „Szczęśliwego Nowego Roku, Claro”.
Zanim zdążyła powiedzieć cokolwiek, otworzył drzwi i wyszedł na słabo
