niepokojącą pewnością. Mówił w sposób tak naturalny, jakbyśmy rozmawiali już po raz drugi tego wieczoru.
Według niego, ktoś dzwonił z mojego numeru zaledwie kilka minut wcześniej. Ktoś opisał ten sam lęk, ten sam dźwięk, tę samą sytuację. Ja jednak nie pamiętałem,
abym dzwonił. W myślach przeanalizowałem ostatnie minuty, szukając jakiegoś zapomnianego gestu, odruchowego ruchu. Nic. Tylko cisza w pokoju i narastający
niepokój.
Chwila, w której czas zdaje się zaginać.
Siedziałem w półmroku, z telefonem przyciśniętym do ucha, mając dziwne wrażenie, że na moment wypadłem z własnego życia. Przekonanie pracownika nie
