naukowa nazwa tego, co czujemy, gdy stajemy twarzą w twarz z tego typu obrazem. Nazywa się to pareidolią : naturalną tendencją ludzkiego mózgu do rozpoznawania znajomych kształtów – twarzy, sylwetek, zwierząt – w przypadkowych elementach, takich jak chmury, płomienie czy odbicia światła.
To ten sam mechanizm, który sprawia, że w letnie popołudnie dostrzegasz królika na chmurze albo twarz w sękach starego parkietu. Nasz mózg uwielbia tworzyć znaczenie tam, gdzie mogłoby go nie być. I szczerze mówiąc? To jedna z najbardziej ludzkich rzeczy, jakie istnieją.
Sfotografował niebo 21 km od swojego domu i nikt
