przeprosiny, sposób na zmianę obrazu katastrofy.
Wtedy poczułem lekkie dotknięcie rękawa.
Odwróciłam się i zobaczyłam kelnerkę, która chyba wybiegła za nami. Oddychała ciężko, a jej policzki poczerwieniały od nagłego sprintu. Nachyliła się konspiracyjnie, a w jej oczach odbijało się światło latarni. „Proszę pana” – wyszeptała cicho, poufnie. „Skłamałam”.
Zanim zdążyłem sformułować pytanie, wcisnęła mi w dłoń złożoną kartkę papieru – paragon – i szybkim, niemal niedostrzegalnym ruchem odwróciła się i pospiesznie wyszła z powrotem przez obrotowe drzwi. Zdezorientowany, rozłożyłem kartkę. To był nasz oryginalny paragon. Całkowita kwota była zakreślona, a obok, nabazgrane prostym,
